Flair Mind & Body Test Inge’s Programma Voor Gezond Afvallen

In de najaarsspecial Mind & Body van Flair vind je een uitgebreid dagboek van redacteur Alice Binnendijk (39). Zij volgde 14 dagen Inge’s programma voor Gezond Afvallen. Haar doel was 5 kilo in 2 weken… Is het gelukt?

Lees hieronder of Flair Mind & Body haar verslag en laat je inspireren!

Hoe het begon

Vroeger –een jaar of tien geleden- had ik een platte buik, ronde billen en pronte borsten in een beschaafde D-cup. Ik had bakken energie, niks was me te dol en ik fietste door het leven.

Inmiddels ben ik twee kinderen verder, zeven kilo zwaarder, zijn de heupen rond, is de taille schier onzichtbaar. Boven de rand van mijn oh zo hippe spijkerbroek piept zowel voor, als achter, als opzij, een olijke, maar steeds groter groeiende rol vet. Ondanks dat ik niet zwanger ben, heb ik regelmatig een opgeblazen buik, terugkerende vreetbuien, en almaar groter wordende borsten (nee dames, dat is niet leuk!). ’s Avonds zit ik met steeds minder energie op de bank te zuchten voor de televisie. Ik wil niet zeuren, maar de laatste maanden maakt zich een gevoel van onbehagen van mij meester. En dat vreet niet alleen mijn zo gekoesterde schoonheid op, maar ook mijn goede humeur. Het lukt het me niet meer om me fit en vitaal te voelen, hoewel ik regelmatig sport en ik vind dat ik gezond eet.
“Hoe voelt fit en vitaal dan?” vroeg mijn man me onlangs.

“Gewoon, zoals vroeger,” mokte ik, terwijl ik mijn vierde Bastogne-koek in de thee doopte. “Vroeger, toen ik nog strak was en ik vol energie de dag begon.”
Okee. Ik nader de veertig, maar zou nog graag een tijdje deel uitmaken van de vakgroep ‘mooie vrouw met hersens.’ Oh ja, ik zie er nog best goed uit. Maar geen puf hebben en al opgeblazen zijn nog voor de zak Joppie-chips leeg is, blijft lullig. Misschien te oud voor lekker wijf, maar zeker nog te jong voor uitgeblust. En dus besluit ik op een dag dat er iets moet gebeuren.

De intake

“Wat is je doel?” vraagt Inge en ze kijkt me doordringend aan. Inge is personal trainer en voedingscoach. Via google heb ik haar opgesnord. Onder haar bezielende leiding verdwijnt buikvet als sneeuw voor de zon, tovert ze vetrolletjes om in een six-pack en belooft ze met haar gezonde voedingsadvies op basis van clean eating dat je er goed uit kunt zien en je in no time fit voelt. Yeah! Inge is my man!

“Van die rol af,” zeg ik terwijl ik mijn shirt omhoog trek en haar deelgenoot maak van overhellend spek. Ze noteert.
“Mijn conditie is goed en ik eet gezond. Maar hoe hard ik ook sport, er gaat geen kilo af.”

Inge knikt en bekijkt aandachtig het voedingsdagboek dat ik voor haar een week lang heb bijgehouden. Ze had gevraagd om een gedetailleerde specificatie van wat ik eet en drink, met hoeveelheden en tijden erbij. Op basis daarvan zal ze een voedingsanalyse maken. Ik vond het tamelijk confronterend om op te schrijven wat ik zoal at. ’s Morgens koffie met volle melk, een schep suiker en twee plakken ontbijtkoek met boter. Dan een tijdje niks om met de lunch een boterham of drie, vier, soms vijf weg te werken, belegd met salami, tonijnsalade, grillworst met kaas, hagelslag of pindakaas.

Tussendoor liters optimel met kokosnotensmaak en lipton-ice, en stapels bastognekoeken of digestives met chocolade of een handvol snoep uit de trommel van mijn dochters. Tegen de klok van vijf drink ik een wijntje met een handje hartigheid. Chips, tucjes, of gezouten pinda’s stop ik voor het avondeten in mijn klep.

Kennelijk elke dag, want het staat in mijn dagboek. Eerder was ik me daar niet van bewust. Ik eet er ’s avonds niet minder om, want ik kan rustig twee borden pasta carbonara op, of een goeie biefstuk met friet, of fikse stampotten met roomboter, spekjes en jus of…

“Ik zie dat je om tien uur ’s avonds nog toast met roomkaas eet? Met rosé erbij? En je drinkt elke dag alcohol, klopt dat? Wist je dat ontbijtkoek geen enkele voedingswaarde heeft, maar wel veel suiker en koolhydraten bevat? Daar begin je elke ochtend mee, zie ik. Waar is het fruit in je dagboek? Waarom drink je je koffie met volle melk en suiker? En moet daar altijd koek bij? Er komen ook dagen voor dat je lunch bestaat uit slechts een appel is. Is daar een reden voor?”

Haar toon is mild, haar blik vriendelijk, maar oh, wat voel ik mij betrapt.
“Ik begrijp wel waarom jij je opgeblazen voelt. Je voedingspatroon is niet gezond. Je eet teveel suiker, teveel vet, te weinig eiwitten en antioxidanten. Daarnaast neem je ’s avonds laat nog eten tot je, wat jouw lichaam ’s nachts niet meer verbrand. Zo sta je elke ochtend op met een volle buik, waardoor je niet ontbijt en dat vertraagt je hele stofwisseling. Als je hiermee doorgaat, heb je op je vijftigste zo’n band om je middel.” Haar handen houden een denkbeeldige zwemband vast. “Wil je dat?”
Nee, wie wil dat wel?

En zo spreken we af dat ik de komende veertien dagen iedere dag ruim een uur bij haar kom trainen en dat ik me keurig hou aan haar voedingsadvies. Committing heet dat. Om gezonder te leren eten, mijn stofwisseling aan de praat te krijgen en om me fit te voelen. Wie wil dat niet?

Dag 1: 64,8 kilo

Ik sta te stuiteren van commitment in de sportschool bij Inge. Maar al bij de warming-up op de mat gaat het mis. Nog geen oefening gedaan, geen versnelling van mijn hartslag te bespeuren, en ik roep al om mijn moeder. Even de spieren losrollen, bedoeld om verklevingen in mijn spieren los te maken. Ik rol met mijn kuit, bovenbeen en billen over een foamrol. Waar het pijnlijk is, moet ik extra lang rollen.

“Om optimaal te kunnen trainen is losrollen noodzakelijk. Dit voorkomt blessures.” Inge blijft bij me; hét voordeel van een personal trainer. Daarna de kuitspieren oprekken op een halve bal, wat draaien met mijn armen en een beetje marcheren voor de spiegel. Appeltje eitje. Dan geeft ze me een springtouw.
“Een minuut touwtje springen. Je tijd gaat nu in.”
Ik spring dat het een lieve lust is.
“Nog veertig seconden!”
Ik spring door, mijn hartslag vliegt de lucht in. Spring, spring, spring!
“Nog dertig seconden!”

Jemig, ik ben pas op de helft. Ik draai het touw, spring op en neer en hijg erbij. Tegenover me zit een man op een fitnessapparaat. Hij kijkt me meewarig aan. Ik spring en spring en het zal nu toch wel een keertje klaar zijn?
“Nog twintig seconden!”

Dit is niet waar!! Ik hap naar adem en spring door en door en door en net op het punt dat ik denk dat ik in mijn broek plas –touwtje springen is een goeie, maar confronterende test voor vrouwen om te weten of je na het krijgen van kinderen zelf luiers nodig hebt- zegt ze: “Stop maar.”
Voorovergebogen, leunend op mijn knieën probeer ik op adem te komen.
“We doen aansluitend spierversterkende oefeningen”, zegt Inge. “Je gaat je core trainen. Dat is de spier die buik en rug met elkaar verbindt, en die kun je sterk maken door bepaalde oefeningen vaak te doen.”

Er volgen wat pijnlijke momenten, waarop ik mijzelf in de spiegel met een soort skippybal in de weer zie, benen optrek en weer neerzet, op een bankje lig, mijn schouders naar boven laat komen en mijn buikspieren aantrek, rechtop sta en doe alsof ik ga zitten, maar dan net niet en weer omhoog kom (squat) en last but not least zwaai ik met wat gewichten tussen de 12 en 20 kilo terwijl ik mijn rug probeer recht te houden. Het valt niet mee.
Daarna mag ik de training afsluiten met vier minuutjes op de crosstrainer. Fijn, denk ik, even bijkomen.
“Het is een Japanse workout,” zegt Inge. “Acht keer twintig seconden op je allerhardst op de crosstrainer. Na elke twintig seconden even tien seconden rust.”

Dat gaat me lukken. Mijn conditie is echt heel goed. Vorige week liep ik nog vijf kilometer met twee vingers in mijn neus. Twintig seconden heel hard trappen is niet zo moeilijk, al is tien seconden rust wel erg snel voorbij.
“Je zit al op 2 keer twintig!” roept Inge. “Hup, de derde keer!”

Ik hou het niet meer en ik begrijp ineens waarom dit een Japanse workout is… Na 10 seconden rustig trappen, zet ik voor de vierde keer de snelheid erin. Ik trap of mijn leven er vanaf hangt, mijn hart bonst mijn keel uit en ik denk ik dat ik moet overgeven. Inge staat naast me, sjoemelen gaat niet. Hét nadeel van een personal trainer.
“Ik hou dit niet vol, Inge,” hijg ik. “Ik moet kotsen.”

“Stop maar,” zegt ze. “Rustig aan, zorg dat je hartslag weer rustig wordt.”
Met bonkend hart en zere benen doe ik wat stretchoefeningen. Dan is het voorbij.
“Het zit erop, Alice. Dit was de warming-up. Morgen gaan we echt beginnen.”

Als ik thuiskom laat ik het gezonde weekmenu aan mijn man zien. “Veel eiwitten,” had Inge gezegd. “Spieren herstellen sneller met voldoende eiwitten.”
“Zo,” zegt hij. “Je mag lekker veel water, zie ik.”
“Doe je mee?” vraag ik hem. “Gezonder eten, minder vet, minder alcohol en bij voorkeur alles vers?”
Hij knikt. Hij houdt van koken.
“Maak ik elke avond een recept uit Inge’s boek, oké?”
Dat is één, denk ik. Nu mijn dochters nog.

Dag 2

Mijn nieuwe voedingspatroon is nog even wennen. Ik drink mijn koffie zwart, eet geen suiker, drink geen alcohol en begin elke dag met een stevig gezond ontbijt van havermout met magere melk en veel rood en blauw fruit. Tegen de klok van 11 uur kook ik een eitje en mijn lunch bestaat uit een gezonde sandwich met kaas, mosterd en tomaten.
Bij Inge train ik op hoog niveau. Lunge, squat, opdrukken, zware gewichten tillen; alles in hoog tempo. Ik voel me sterk en fit. Ik kan de wereld aan en het is pas de tweede dag.
“Je houding is goed,” zegt Inge. “Ik hoef je weinig te corrigeren.” Dat stemt tot optimisme. Zou het me lukken om weer 60 kilo wegen?
“Je moet niet op je gewicht letten,” had Inge gezegd. “Gewicht zegt niks. Het gaat erom hoe jij je voelt. Fit zijn heeft alles met gezonde voeding te maken en er strak uitzien is een kwestie van trainen.”

Dag 5

“We gaan een potje kickboksen,” zegt Inge en staat klaar met twee grote kussens in haar handen waartegen ik van links naar rechts mag stoten. In films lijkt boksen easy en superchill. Beetje stoten, beetje springen, beetje wegduiken en hee, volgende ronde. Dat blijkt in het echt heel anders. Mijn hartslag giert omhoog en in vrij korte tijd sta ik te happen naar adem, al voelt het heerlijk om een paar rake klappen uit te delen. Na het boksen mag ik roeien en loop ik een kwartier lang tegen een helling op in hoog tempo. Het zweet loopt in straaltjes van mijn voorhoofd, maar hier was het allemaal om te doen. Wat voel ik me top!

Het aangepaste eten begint te wennen. Alle recepten zijn lekker, smaakvol en niet al te moeilijk klaar te maken. Droomde ik de eerste dag nog van tompoezen en boterhammen met pindakaas, nu kijk ik ’s avonds vol verlangen uit naar mijn ontbijtbordje havermout met blauwe bessen en kaneel. Het kan dus echt.

Mijn beide dochters doen er iets langer over. Bij de avondmaaltijd prikken ze meesmuilend in hun geroerbakte eekhoorntjesbrood met courgette. Ik schep wat sla op hun borden.
“Wat is dat?” vraagt mijn oudste dochter.
“Little gem,” zeg ik. “Dat is sla. Lust je wel.”
“Magere sla,” zegt haar zusje. “Dat moet van Inge.”

Dag 7: 63,1 kilo

Ik sta op de weegschaal en zie voor het eerst in 18 maanden het cijfer 63 weer in digitaal rood op het schermpje. Ik weet: het gaat niet om gewicht en ik heb allang gemerkt dat mijn spijkerbroeken weer soepel sluiten. Maar toch sjees ik in mijn onderbroek jubelend van badkamer naar slaapkamer. “Go Alice, go Alice,” roep ik naar mijn man. Hij wil gelijk een potje seks.
“Dat krijg je ervan,” zegt hij. “Je maakt het er zelf naar.”
Als ik die dag buiten loop, spiegel ik mezelf in elke winkelruit. Ik voel me een godin.

Dag 10

Ik ben moe. De training is hard. Touwtje springen, hardlopen, fietsen, roeien en boksen. Het is zwaar, heftig, afwisselend, inspannend en verrukkelijk tegelijk. De kick is duidelijk: ik boek vooruitgang en voel me sterker dan ooit. De coretraining zorgt voor meer balans, de cardio voor een nog betere conditie, het gezonde eten voor een gezond gevoel. Ik doe alles bewust en met een reden.

“Je hebt een ijzeren discipline,” zegt Inge tegen me. “Daar draait het om. Commitment, voeding en trainen. Maar het begint altijd met commitment.”
’s Avonds neem ik een warm bad en rond de klok van tien uur kruip ik volkomen ontspannen mijn nestje in. Wat is het leven goed!

Dag 14: 62,2 kilo

Mijn laatste trainingsdag. De omvang van mijn bovenarm en –been en mijn heupen wordt gemeten. Min 2 centimeters op de heupen en de taille! Ben ik goed bezig geweest of wat? Het clean eating zit geramd. Veel groenten, geen vet, geen conserveringsmiddelen, fruit en eieren en alles op het juiste moment van de dag om de motor van mijn stofwisseling brandend te houden.

“Je moet eten,” zegt Inge. “Ook wanneer je wilt afvallen.”
Ik ben twee en halve kilo lichter, al mijn kleren zitten lekker, ik voel me sterk, fris en fit en heb nu al zin om morgen –zonder Inge- weer te sporten.

Voedingsadvies ‘clean eating methode’
Ontbijt : havermout, muesli, magere yoghurt, noten en veel rood en blauw fruit
Koffie : zwart
Lunch : salade, zuurdesemboterhammen, 30+ kaas, roereieren van eiwitten
Diner : veel vis, veel spinazie, paksoi, groene kool en roerbakgroenten
Snacks : gekookte eieren, rijstwafels, bleekselderijstengels, rauwe noten, fruit
Alcohol : shame on you!
Suiker : duh…
Streefgewicht : 60 kilo